LIESBETH MEKKERING

'Mijn failliete bedrijf was nog de minst erge van de drie rampen'
31 december 2009, 11:00 uur | FD.nl
Door: Louis Hoeks

Headhunter Liesbeth Mekkering (55) ging in 2009 failliet, raakte in 2008 verlamd en verloor het jaar daarvoor haar man. Maar ze knokt zich terug.

''Het afgelopen jaar was voor mij een jaar van terugkeer. Terugkeer na de donkere jaren waarin ik mijn man Dick verloor aan een ziekte, ikzelf verlamd raakte door een fout van de neuroloog en mijn bedrijf failliet ging. In het licht van de eerste twee was het verlies van mijn onderneming, headhuntingbureau Humatch, nog het minst erge. Maar het blijft verschrikkelijk om een succesvol bedrijf dat we in negen jaar vanuit het niets hebben opgebouwd kopje/onder te zien gaan.

In februari was ik nauwelijks twee maanden thuis uit het revalidatiecentrum, waar ik een halfjaar lang elke werkdag had gezeten, toen het faillissement werd aangevraagd. Ik zat nog in dagtherapie, deed mijn oefeningen en plofte 's avonds doodmoe op de bank. Ik weet nog hoe somber en regenachtig het was die maanden. Zittend in mijn rolstoel las ik de brief van de kantonrechter, waarin het zwart op wit stond. Mijn bedrijf bankroet, zes mensen op straat, het deed ontzettend pijn.

Mijn broer Eric, die zelf ondernemer is, had ik gemachtigd alles af te handelen. Ik zat in revalidatie en was er geestelijk nog niet aan toe. 'Jij hebt alle energie nodig om te gaan revalideren. Jij moet leren lopen, dat wil je ook graag', zei hij tegen me. Hij heeft dat heel goed gedaan. Het is een troost dat mijn eerste werknemer, Marjan Smid, de naam uit de boedel heeft gekocht en als Humatch haar eigen bedrijf is begonnen. Het voelt dat mijn baby in goede handen is.

Crisis
De crisis had voor mij niet op een slechter moment kunnen komen. In 2007 had Humatch nog een recordomzet, vorig jaar was ik in rouw over het overlijden van Dick en gebeurde dat ongeluk. Uiteraard heb je dan minder aandacht voor de zaak. We zitten ook in een conjunctuurgevoelige branche. In headhunting, werving en selectie en interim-management wordt in slechte tijden gesneden. Ik had dat al eens meegemaakt tijdens de internetbubbel.
Natuurlijk bleef ik bellen en sms'en en er kwamen zelfs klanten op bezoek in het ziekenhuis. Ook hebben mijn drie medeaandeelhouders nog iemand aangesteld om mijn taken over te nemen. Maar dat werkte niet. Mijn vak is een kwestie van jarenlange expertise, van mensen kennen en een netwerk intensief onderhouden. Ik was altijd het gezicht naar buiten. Het is mijn tekortkoming geweest dat ik niet genoeg mensen naast me had die ook echt de trein rijdende konden houden.
Erger zijn de twee andere rampen die me zijn overkomen. In mei 2007 overleed Dick, op 79-jarige leeftijd. Hij was een energieke man en succesvol ondernemer, hij importeerde plastic verpakkingen uit België. In zijn vrije tijd was hij piloot van helikopters en vliegtuigen. Dick was 29 jaar ouder dan ik, hij had als tiener in de oorlog nog meegedaan aan de bevrijding van Zeeland. In 2005 kreeg hij een maagbloeding en het jaar erop maagkanker. Een halfjaar later hebben we prachtig afscheid kunnen nemen, met veel familie en vrienden.

Ongeluk
We hebben dertig mooie jaren gehad. Exact een jaar na zijn dood lag ik zelf in het ziekenhuis, na een ongeluk tijdens een paardrijwedstrijd. Ik ben een groot paardenliefhebber en was een succesvol rijder. Ik was van mijn paard gegleden en had mijn spieren gescheurd. Het was niet eens zo ernstig, maar tijdens de behandeling is veel misgegaan. Na de spierscheuring ging het been zwellen en kreeg ik trombose. Toen ging het van kwaad tot erger. Ik kreeg bloedverdunners die het bloed te dun maakten en daardoor ontstonden bloedingen in mijn ruggengraat.
Een paar weken na het ongeluk belandde ik in het ziekenhuis van Harderwijk. De neuroloog daar heeft de complicaties niet onderkend en onvoldoende onderzocht. Toen ik in zijn ziekenhuis binnenkwam, kon ik nog lopen. Aan een spoedoperatie en een paar maanden revalidatie had ik genoeg gehad. Nu werd ik twee dagen na binnenkomst in het ziekenhuis verlamd wakker. De bloedingen sijpelden maar door en veroorzaakten veel schade. Ik lag op mijn zij en wilde me omdraaien, maar dat lukte niet. Ik dacht: dit is een nachtmerrie, morgen word ik wakker en is alles weer weg. Maar dat was niet zo. Later bleek het om een incomplete hoge dwarslaesie te gaan.

Drama
Een paar weken na het drama ging bij mij de knop om. De arts - ik was succesvol geopereerd in het UMC Utrecht - meldde dat er eventueel functies terug konden komen. Ik dacht: die komen terug. Zes maanden lang heb ik in een revalidatiecentrum doorgebracht, met alleen de weekenden thuis en soms met vrienden de kroeg in. Het was afzien met vier man op een kamer, met alleen een nachtkastje en een gordijntje voor de privacy. Dagelijks was ik bezig met fysiotherapie, fitness, zwemmen en later ook weer paardrijden.
Ik trainde me suf, de fysiotherapeut moest me afremmen. Langzaam kwamen de functies terug: een teen bewoog, mijn heupen begonnen spontaan te draaien toen ik salsa hoorde. Ik heb mijn kinderen beloofd: voor de kerst ga ik lopend de deur uit. Dat lukte, met mijn krukken. Het blijft hard werken. Twee maanden geleden kon ik niet lopen en praten tegelijk. Over een jaar wil ik weer lopen.

Borrels
Mijn leven zag er vroeger heel anders uit. Ik ben al 24 jaar headhunter, heb twee bedrijven grootgemaakt. Voor mijn werk was ik voortdurend op borrels en netwerkbijeenkomsten en stond ik vaak in het Stan Huygens Journaal. Jaarlijks ontving ik mijn klanten op paleis Soestdijk en deed daar mee aan het Nederlands Kampioenschap Jachtpaarden. Daar liepen prins Bernhard, prinses Juliana en koningin Beatrix gewoon rond. Ik ben dat allemaal gaan relativeren. Niet de warme banden, wel het uiterlijk vertoon. Een familielid van me kan ontzettend zeuren, omdat hij miljoenen heeft verloren, terwijl hij in de Quote 500 staat. Dan denk ik: jij loopt, ik niet.
Niet eerder heb ik zo genoten van de bloemen in de tuin, de geluiden van het platteland en het wisselen van de seizoenen. En ik heb veel respect voor al die invalide mensen die moeten knokken. Ik heb moeten leren trots te zijn op mezelf, want ik vind het gewoon wat ik doe. Ik kreeg allerlei dingen tegelijk waar een ander mens misschien een heel leven mee doet. De veerkracht is bij mij gelukkig heel hoog. Ik hoor uit mijn omgeving dat ik mensen kan motiveren en inspireren. Misschien ga ik daar iets mee doen.,,
Dit is de laatste aflevering in een serie van vijf waarin ondernemers terugblikken op 2009. Dit vijftal blijft FD Entrepreneur de komende jaren volgen.

Vooruitblik 2010
'In 2010 wil ik weer kunnen lopen, zonder krukken. En weer actief zijn in de maatschappij. Mensen inspireren en motiveren. Ik heb ook een zaak aangespannen tegen die falende neuroloog. Mijn advocaat zegt dat het zeker vijf jaar kan duren, door verzekeraars die procedures rekken. Ik heb ernstige fysieke schade geleden en mijn bedrijf is bankroet gegaan. Het ergste is nog dat die man niets van zich heeft laten horen en nooit spijt heeft betuigd. Wees een vent en zeg: mevrouw Mekkering, ik heb het zo fout bij u gezien, het spijt me verschrikkelijk.'